Για πρώτη φορά, πέντε νέοι αυτοδιοικητικοί από διαφορετικά σημεία της χώρας, συνυπογράφουν μαζί, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα νερού, την ευθύνη των ΟΤΑ προκειμένου να παρέχεται το νερό σε όλες της γωνιές της χώρας .

Γράφουν οι: Νεκτάριος Καλαντζής, Οικονομολόγος, Κοινωνιολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Παλλήνης, Αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Παλλήνης Ανατολή

Κωνσταντινίδου, Εκπαιδευτικός, Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη

 Ειρήνη Λελέκη, Κοινωνιολόγος, Δημοτική Σύμβουλος Δήμου Καστελλόριζου-Μεγίστης

Βανέσσα Μαυροειδή, Φιλόλογος, Νομικός, Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Μεγαρέων

Κατερινα Μονογυιου  Διαιτολόγος -Διατροφολόγος ,Δημοτική  Σύμβουλος Δ.Ε Μυκόνου και Πολιτευτρια Ν. Κυκλάδων

Το νερό πολύτιμο φυσικό αγαθό… προς εξαφάνιση Κάθε χρόνο στις 22 Μαρτίου γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Νερού όπως αποφασίσθηκε να καθιερωθεί στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας στις 22 Δεκεμβρίου του 1992. Το νερό αποτελεί το απαραίτητο συστατικό της ζωής και το σημαντικότερο φυσικό πόρο του πλανήτη μας.
Στη σημερινή εποχή ενώ το νερό θεωρείται ένα αγαθό αυτονόητο και προσιτό προς όλους, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη κάθε χρόνο πεθαίνουν από ασθένειες που σχετίζονται με την ακαταλληλότητα του πόσιμου νερού. Σημαντικό ρόλο αν όχι στην επίλυση του προβλήματος αλλά τουλάχιστον στην εξομάλυνση του μπορεί να διαδραματίσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Μέσα από τις δομές που διαθέτει έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία των δημοτών και των κατοίκων για ορθολογικότερη διαχείριση του νερού. Εκτός από τα μεγάλα αστικά κέντρα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη που παρατηρείται υπερβολική χρήση του νερού, σε σχέση με τις ανάγκες των κατοίκων, η περιφέρεια και κυρίως τα νησιά κατά τους θερινούς μήνες λόγω της αυξανόμενης ζήτησης και της πτωτικής τα τελευταία χρόνια, βροχόπτωσης, αντιμετωπίζουν σημαντικό πρόβλημα.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση σε συνεργασία με το κράτος πρέπει να διασφαλίσει τα σωστή λειτουργία των μονάδων αφαλάτωσης, ενώ τα υδροφόρα σκάφη αποτελούν τη βασική εξασφάλιση άμεσου ύδατος για τις ανάγκες των νησιών το καλοκαίρι, κυρίως στο Αιγαίο που υπάρχει έντονο πρόβλημα το καλοκαίρι.
Για παράδειγμα, στο Καστελλόριζο από τα υδροφόρα πλοία πριν μερικά χρόνια, που αν το επέτρεπαν οι καιρικές συνθήκες, έπιαναν λιμάνι και ανακούφιζαν τους κατοίκους, μέχρι σήμερα, δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως, με το νερό που μεταφέρουν να μην είναι πόσιμο. Αν ο καιρός δεν το επιτρέπει, η μόνη λύση των λίγων κατοίκων, είναι το εμφιαλωμένο νερό.

Χρειάζεται ενημέρωση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων για την λήψη των απαραίτητων μέτρων ώστε να συμβάλουν όλοι οι παράγοντες των τοπικών κοινωνιών στην δημιουργία υδατικής συνείδησης για την ορθή χρήση του πολύτιμου φυσικού αγαθού, καθώς απαιτείται σχεδιασμός υδατικής πολιτικής που δεν θα περιορίζεται στις αφαλατώσεις, αλλά θα εστιάζεται στην αξιοποίηση όλων των επιφανειακών πηγών νερού πού έχουν απομείνει και των μη παραδοσιακών πηγών, όπως το ανακυκλωμένο νερό πού προέρχεται από την επεξεργασία λυμάτων των αποχετευτικών συστημάτων για άρδευση γεωργικών καλλιεργειών, προκειμένου το νερό ακόμη και στις ακριτικές περιοχές να παραμείνει δημόσιο αγαθό και προσβάσιμο από όλους.